Profumo

Pisząc o kadzidłowcach trudno mi nie wspomnieć o jednych, szczególnych dla mnie perfumach, a mianowicie o Black Cashmere. Jedne z nielicznych perfum, które zachwycają mnie jako całość, począwszy od flakonu, a na samym zapachu kończąc. Flakon- czarne dzieło sztuki, doskonałość w formy i koloru. Lśniący, czarny, przypominający mi mokry, czarny kamień znaleziony w wartkim strumieniu rzeki lub małe kamyczki do medytacji.

Sam zapach to dla mnie niesamowita opowieść osnuta wokół tajemniczego drzewa wenge (Millettia laurentii),które znajdziemy także w Donna Karan Essence w postaci olejku(kiedyś udało mi sie powąchać ten olejek i teraz marzę o swoim flakonie, ale w formie EDT).

Zapach mroczny, ale sunący po skórze z lekkością i miękko opływający nasze ciało niczym czarna suknia, w której czujemy się tajemniczo, ale jednocześnie komfortowo. Chciałoby się rzec- nasza druga skóra. Ciemne kadzidło jest niesamowicie żywiczne, dodatkowo wzbogacone szafranem, goździkami, pieprzem i cynamonem. Osobiście odbieram je jako cieple, czasami niemal parzące skore. Zapach niesamowicie zmysłowy, pieszczący ze znawstwem świetnego kochanka naszą skórę i nos. Nietypowy i odchodzący od stereotypowego pojęcia „zapachu zmysłowego”, dlatego jest albo kochany albo nienawidzony, rzadko kiedy pozostawia nas obojętnym. Ja to nazywam magią zapachu. Niesie w sobie mrok, tajemnicę i niedopowiedzenie.

Tak pachnie prawdziwa czarownica.

Nuty: szafran, przyprawy masala, biały pieprz, goździki, gałka muszkatołowa, ziele angielskie, żarnowiec miotlasty, róża, etiopskie kadzidło, singapurska paczula, afrykańskie drzewo Wenge, drzewo miodowe, labdanum, wanilia, ambra, miód