Profumo

Santal Blanc potrafi przywrócić uśmiech na moją twarz. Tak właśnie odbieram ten zapach – jako lekki, radosny, niesamowicie przestrzenno-powietrzny. Pierwsze nutki są ostre za sprawą kombinacji różowego pieprzu i cynamonu. Wywołują u mnie taką samą reakcję, jak wąchanie świeżo wysuszonego siana: mocne i intensywne, aż wierci w nosie od nadmiaru olfaktorycznych wrażeń i sama nie mogę się zdecydować, czy lubię ten zapach, czy też nie. Otwarcie Santal Blanc jest jak wdychanie rozgrzanego powietrza w letni, upalny poranek, przesyconego delikatnym zapachem kwiatów, mocnym aromatem ziół, drewna i przypraw. Nieodmiennie kojarzy mi się z błękitem bezchmurnego nieba i blaskiem słońca. Po przyprawowej orgii, intensywnej, ale stosunkowo krótkiej, zapach łagodnieje, przyprawy zostają przytłumione gorącem i ujawnia się nieśmiało irys w otoczeniu miodowej nuty. Baza należy do sensualnego piżma i miękkiego drewna sandałowego, które pełznie leniwie po skórze. Przeplatając się wzajemnie tworzą wdzięczny duet. Pamiętam, ze podobny zapach roztaczały wachlarze z białego sandałowca przywiezione przez moją znajomą z Indii, pachniały przez lata, a przy każdym ruchu w powietrze wzbijał się drzewny zapach. Aż marzy się leniwe, ciche popołudnie, kiedy zasiadając w miękkim fotelu w ogrodzie można obserwować, jak dzień powoli ustępuje wieczorowi. Ciszę przeszywa jedynie szum wachlarzy, dzięki którym schłodzone powietrze wypełnia delikatna woń sandałowca...