Profumo

L’Eau Neuve to perfumy stworzone w późnych latach 60-tych, dla wielu dzieci-kwiatów, które nie chciały pachnieć typowo francuskimi perfumami, a raczej preferowały  Eaux Fraîches, stał się ich signature scent.  Teraz na sklepowej półce znajdziemy odtworzoną wersję wykreowaną przez  Lucien Ferrero, a która bazuje na oryginalnej kompozycji Rogera Broudoux.  L’Eau Neuve wydaje się idealnie wkomponowywać w obecną modę na styl z tamtych czasów. Czy znajdzie równie sporą rzeszę wielbicieli i wielbicielek?

Dla wszystkich tych, którzy lubią cytrusy w perfumach, nutą szczególnie wzbudzającą uznanie wiosną i latem, kiedy to potrzeba nam nieco świeżości – L’Eau Neuve wydają sie być kompozycją idealną. Spodobały się nawet mnie - osobie, która za dużą ilością cytrusów w zapachach nie przepada.

Cytrusy faktycznie krzyczą od pierwszej, najmniejszej nutki. Podobają mi się, kojarzę je jak cytrusowy zapach, który bardzo chętnie używam w łazience co oczywiście wcale nie znaczy, że ten zapach pachnie jak tani odświeżacz do powietrza, bo tego rodzaju porównanie ma wartość zbliżoną do komplementu w moich ustach (wszak łazienka to moja ulubiona część mieszkania i spędzam w niej sporo czasu). W tą cytrusową ferię doskonale wplata się bogata mieszanka moich ulubionych (znowu!) ziół: tymianku, kolendry, majeranku i szałwii. Przełamują one ową wszechogarniającą cytrusowość i dodają pikantności oraz nieco goryczki, powodują też efekt, o którym ja mówię, że cytrusy stają się nieco gładkie i dużo milsze dla mojego nosa. Podobne cytrusy (jeśli chodzi o odbiór) odnajduję w pierwszych nutach Duel. W bazie odnajduję nieco kłującego cedru i odrobinę miękkiego drewna sandałowego. Całość przyjemna w noszeniu i warta przetestowania.

Nuty: cytryna, pomarańcza, lawenda, bergamotka, tymianek, rumianek, kwiat jaśminu, płatki róży, szałwia, kolendra, majeranek, paczula, białe piżmo, cedr z Wirginii, drzewo sandałowe z południowych Indii, mech dębowy