Profumo

Touaregh miał na mojej skórze prezentować się tak:

A jest tak:

Touaregh nie ma nic z drapieżności. Jest gładki, ładny i wymuskany. To przede wszystkim różane płatki skąpane w morzy lawendy, przyprawione odrobiną gałki muszkatołowej. Niczym mężczyzna pretendujący do tytułu Gentlemana Roku zobowiązawszy się mną opiekować, nie opuszcza mnie ani an krok długie godziny. A więc znosi moją popołudniową krzątaninę, wieczorne ablucje (oczywiście stoi pod drzwiami) i nocna posiadówkę przed telewizorem, a potem czytanie książki do późna. I kiedy budzę się rano z głową na książce, z nadgarstka dobiega do mojego nosa wciąż ta sama lawenda zmieszana z różą. Nawet noc nie obudziła w Touaregh’u namiętnej, mrocznej paczuli, pozostaje wciąż taki sam: grzeczny i kulturalny, dochodzi tylko pieszczotliwa drewniana nutka i jakieś ciepło, coś na kształt grzecznej ambry.

Ostatnio zaczynam lubić lawendę na nowo, jednak ciągle mi bliżej do czystej, świeżej lawendy, niż tej w wydaniu Il Profumo. Niech więc Touaregh wychodzi z moim mężem na wieczorne drinki do pub’u, a mnie pozostawi samą sobie w domu.