Profumo

Teint de Neige to słodka niebieskooka dziewczynka z masą złotych loczków, ubrana przez kochającą mamusię w biały płaszczyk obszyty sztucznym futerkiem i białe rajstopki oblekające pulchne nóżki. Dziewczynka siedzi sobie na kupce śniegu zmęczona brykaniem i z wielkim namaszczeniem liże słodkiego lizaka. Raz po raz spadają na nie drobne, białe migdałowo-heliotropowe płatki, które przy bliższym przyjrzeniu się układają się w fantazyjne wzory... Taki obraz kluje mi się w głowie, gdy wącham Kolor Śniegu i nie potrafię go wyprzeć ze świadomości.

Jest w nim dużo z dziecka. Słodkawy zapach pudru, smak oblepiających dłonie słodyczy, tęsknota za prostymi i nieskomplikowanymi dniami z dzieciństwa, kiedy wszystko było proste, a jednocześnie takie fascynujące i tajemnicze. To prosty zapach, wyskakujący z flakonu z dziecięcą radością i obściskujący nas radośnie pulchniutkimi rączkami. Mimo pierwszego protestu wobec wszeogarniającej słodyczy, ulegam mu po pewnym czasie i uznaję, że takie słodkie przytulanki są nawet przyjemne... Ja już mam jednak swojego midałowo-słodkiego ulubieńca i jest nim Jour de Fete (IMO spokrewniony z Teint de Neige), mniej absorbujący i chociaż nie tak słodki, ale może pomimo to, a raczej właśnie dlatego, nie będę adoptować tego cukierkowego dzieciaczka.

Na MUA określono ten zapach jako „puder na sterydach” i coś w tym jest, bo bryka niezmiennie przez wiele godzin i wydaje się być niezmordowany, nawet wtedy, gdy ja juz przy nim padam.

Nuty: róża, jaśmin, ylang ylang, heliotrop, wanilia, migdały, piżmo, miód, ambra