Profumo

El Attarine oczekiwałam z niecierpliwością. Zostałam mi sprezentowana woskowa próbka, ale nauczona doświadczeniami z Ambre Sultan w przeszłości, powąchałam ją tylko przelotnie i oddałam w inne ręce. Wiem, jak bardzo woskowe próbki kłamią na mojej skórze, podobnie jak lane próbki. 

Niedawno przywieziono pałacowy flakon, który kryje w sobie perfumy o pięknej, głębokiej, złotej barwie najprzedniejszego miodu. Długo syciłam oczy ta barwą, aż wreszcie wyjęłam szklany korek i zaczęłam seans zmysłów... Kiedy zapodałam sobie na nadgarstek kilka kropli El Attarine nie mogłam oprzeć wrażeniu, że team Lutens-Sheldrake spotkał się z uroczą Aziyade. Bardzo podobna mieszanka przypraw, może z bardziej wyczuwalnym kuminem i odrobiną szafranu, zatopiona w złotym, słodkim sercu. W El Attarine słodycz jednak nie pochodzi od owoców, a raczej od miodu. Wschodni klimat i smak aż bije, zapach jest bardzo arabski.

Wraz z pierwszą, gęstą, słodką, ale nie kleistą kroplą zapachu aromaty z dalekiego wschodu wolno i leniwie roznoszą się po skórze, zdążymy się więc nasycić każdą nutą, żadna minuta zapachu nie jest nam w stanie umknąć. Gdy owa ziołowo-korzenna mieszanka przygasa trochę na skórze pojawia się na chwilę wyraźna słona nuta, niczym powiem nadmorskiej bryzy, która zostawia na skórze i ustach słony posmak. A później pojawiają się one: nieśmiertelniki. Skąpana w słońcu, ciepłe o delikatnym, odrobinę słodkim zapachu. Przytłoczone ogromem przypraw i kwiatem pomarańczy pachnącym w tle. Szkoda trochę, bo liczyłam na większy ich bukiet.

El  Attarine są rozkosznie rozleniwiające, pełne ciepła, słodyczy, nie poganiają, nie absorbują aż tak myśli. Zapraszają do spokojnego cieszenia się życiem i odpoczynku, niczym dobra sjesta po sutym obiedzie.